رشد سریع شهرنشینی از سال ۱۹۶۰ در کشور کره جنوبی، کمبود شدید مسکن و ایجاد شکاف میان عرضه و تقاضا را به همراه داشت و در نتیجه تورم قیمت مسکن و فعالیت‌های سوداگرانه را موجب شد. دولت کره جنوبی سیاست‌هایی برای رویارویی با مشکل کمبود مسکن و مسائل مرتبط با آن نظیر افزایش قیمت و مساله سوداگری تدوین کرد. این سیاست‌ها را می‌توان در سه گروه طبقه‌بندی کرد: افزایش عرضه، مقابله با سوداگری و سیاست‌های مربوط به تامین مسکن خانوارهای کم‌درآمد.
کمبود شدید مسکن موجب شد که دولت در سال ۱۹۷۰ طرحی ۱۰ ‌ساله برای ساخت ۵/۲میلیون واحد مسکونی تدوین کند. طبق این طرح باید یک میلیون واحد مسکونی در فاصله سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ و ۵/۱میلیون واحد نیز در فاصله ۷۷ تا ۸۱ ساخته شود.
در سال ۱۹۷۲، قانون توسعه ساخت مسکن تصویب شد. هدف این قانون تولید برنامه‌ریزی‌ شده مسکن و ابلاغ مقرراتی برای تامین منابع مالی و سایر الزامات ساخت مسکن بود. دولت‌های مرکزی و محلی، شرکت ملی مسکن کره و بانک مسکن کره مسوول اجرای این طرح بودند.
با افزایش جمعیت شهری‌ در دهه ۱۹۸۰، مسائل مسکن شهری به‌تدریج جدی‌تر شد. باوجود تقاضای شدید برای مسکن، زمین و مسکن در نواحی شهری بسیار اندک بود و تامین زمین و مسکن کافی به مهم‌ترین سیاست دولت تبدیل شد با این وجود دولت کره برای خروج از این وضعیت سیاست تحریک تقاضا را در پیش گرفت که با افزایش سطح پرداخت‌ وام‌ها در سال ۱۹۸۶ و نیز تزریق نقدینگی به حوزه مسکن، افزایش شدید قیمت مسکن را موجب شد. این وضعیت به ایجاد شکاف شدید در وضعیت مسکن افراد کم‌درآمد و ثروتمند منجر شد. دولت دوباره چاره را در تولید انبوه مسکن دید و در ۱۹۸۸ پروژه ساخت ۲ میلیون واحد مسکونی را آغاز کرد. براساس این طرح باید ۲میلیون واحد مسکونی بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ ساخته شود و به این منظور ۵/۶درصد از تولید ناخالص ملی به ساخت مسکن تخصیص داده شد. با وجود برخی تردیدها در آغاز به کار تولید مسکن به ظرفیت ۲میلیون واحد، حداقل ۲ میلیون و ۷۱۷ هزار واحد ساخته شده و قیمت مسکن در مرحله تثبیت قرار گرفت و سوداگری نیز کاهش یافت. الگوهای تقاضای مسکن از «تقاضای سوداگرا» به «تقاضای مصرف‌گرا» تغییر کرد. یکی دیگر از نتایج این پروژه افزایش اطمینان عمومی به سیاست‌های دولت بود. به‌علاوه صنعت ساخت مسکن به‌سرعت توانست ظرفیت خود را افزایش دهد که ناشی از پروژه مذکور بود.